Jaja hier is hij dan, mijn eerste saaie verhaal van mijn minder saaie leven hier.

Lang, lang geleden (lees: 12 augustus 2009) op een van de vele regenachtige dagen in Nederland vertrok de familie Berkhout/Oorthuijsen/Meijer naar Schiphol om zichzelf een jaar lang van hun grootste kwelgeest te verlossen: Michiel. Oké… genoeg sprookjesschrift, op naar het kookboek. Men neme een Toyota Corola, een gezin en een toeristische route naar Schiphol die 10x langer duurt dan wanneer je de snelweg neemt waar op dat tijdstip toch geen file staat.

Eenmaal aangekomen op Schiphol werden we (lees: Wouter, Wietse, Marck en ik) al snel bruut van onze families verwijderd. Toen kwam het zwaarste deel (jaja, jullie denken nu allemaal dat ik het afscheid bedoel), de douane. Een of andere vieze man van een jaar of 30 van Turkse of Marokkaanse afkomst die me gaat fouilleren… Ten eerste vind ik het niet fijn als mannen aan me zitten, en ten tweede is het wel erg ironisch dat iemand van die afkomst mij op wapens en/of bommen controleert op een vliegveld. Na dit allemaal overleefd te hebben en na een uurtje rondhuppelen in het taxfree-gedeelte waar alles nog 10x duurder is dan in een normale winkel konden we dan eindelijk het vliegtuig in.

Eenmaal in het vliegtuig begon de ellende al. Om een of andere reden heeft YFU voor de vliegmaatschappij "Scandinavian Airlines" gekozen, héél vreemd als je naar Zweden gaat. Het probleem was alleen dat je indien je niet van Scandinavische afkomst ook geen zak begrijpt van de instructies die ze daar geven voor wanneer er iets zou gebeuren. Scandinaven kunnen dan nog zo goed in Engels zijn, als ze het niet gebruiken heeft dat nog geen zin. Oftewel als je neerstort: Zoek het maar uit.

En het grote moment was aangebroken, ik ging het oh zo fijne Nederland waar het altijd kutweer is en wildplassen verboden is verlaten. Toch weer jammer dat seks met dieren in Zweden wèl verboden is (jaja, zo goed zit onze Nederlandse wet in elkaar, PvdA en SP bedankt!). Volgens mij deed de piloot trouwens niet aan het nieuwe rijden, hij schakelde niet bepaald snel door bij het opstijgen.

Toen we in de lucht waren was er al snel geen zak meer aan, of ik nu naar links uit het raampje keek (wolken) of rechts naar de stewardessen, het uitzicht was kut.

Vandaar dat we besloten de kaskraker "Eva och Adam: Fyra födelsedagen och ett fiasko." te kijken.

Wat is dat een leuke film zeg!

En al voordat de film voorbij flitsten de eerste bossen en meertjes al voorbij. Hierbij een korte onderbreking voor een belangrijk nieuwsbericht: Mensen, ga gerust door met duizenden potloodjes jatten bij de IKEA, er staan hier bomen zat.

Ik had nog geen bordje "Stockholm" of "Arlanda" zien staan of we gingen al landen, wat staat dat slecht aangegeven zeg!

De landing voelde weliswaar aan als Lotte die over een drempel heenscheurt, maar ik heb het overleefd. En daar waren we dan: "In Zweden!" (Wat me erg doet denken aan dat stemmetje van "Nu we er toch zijn: op vakantie.")

Op het vliegveld stond er al een meisje in een YFU-shirt op ons te wachten. In plaats van dat ze Zweden even goed afspiegelen zetten ze er een brunette met dreadlocks neer, wat een domper zeg! Die hebben we later dus maar te plompen gedonderd.

Wij waren blijkbaar de laatste die aankwamen want er stond al een leger rijstetende gadgetfreaks klaar. Ze waren schuw maar ik heb er toch een paar vast kunnen leggen!

In de bus begon Wouter vast met het maken van een goede, Nederlandse indruk die wij later nog wat verder uitgebouwd hebben.

Na een aantal keren overstappen van bus naar metro naar bus in tegenstelling tot de jetlaggende Aziaten die niet tegen een beetje slaapgebrek kunnen en dus met de bestelbus meegingen kwamen we dan aan in concentratiekamp "Kersögården". Sinds lunch niets meer gegeten en wat kregen we daar: Een beetje water en droog brood, om half 11 ‘s avonds! Dus ja, mijn benaming was terecht.

Om deze nog maar even verder te onderbouwen. De volgende dag mochten we fijn om 7.30 opstaan. Waarom? Geen idee want we voerden nog geen zak uit. Ik ben dus koppig als ik ben een half uur later opgestaan en heb het ontbijt (waar ik sowieso allergisch voor ben) overgeslagen. Vervolgens moest ik een soort proefwerk Zweeds maken. Aan de hand hiervan werden we in lesgroepen ingedeeld, groep 1 (de moeilijkste) t/m groep 6 (voor de Japanners die überhaupt nog nooit een Europese letter gezien leken te hebben). Ik zat in de tweede groep. Wat we vervolgens in deze groepen geleerd hebben? Vrijwel niets dus. Waarom zou je immers Zweeds gaan leren als je in Zweden ook dit kunt doen:

En kijk eens hoe blij ik was!

Om wie ik tijdens het kamp enorm heb moeten lachen (samen met Wouter) was: NINTENDOOOOOOOOOOOOOHHHHHHHHHH!
Zijn naam was te moeilijk om uit te spreken dus noemden we hem vanaf dag 1 zo gezien ons Japans niet veel verder reikt dan dat. Nadeel was wel dat die gast iets teveel opzoek was naar lichamelijk contact, op een gegeven moment zo erg dat het gewoon eng werd. Hierbij wilde ik graag mijn steun betuigen aan Wouter die het meest gestalkt werd. Om maar even een voorbeeld van hem te geven:

Zaterdagochtend werden we nog erger gemarteld, we moesten om 6.30 opstaan en vervolgens onze barak schoonmaken! Helaas waren er geen uitwisselingsstudenten uit Polen en moesten we het nog zelf doen ook…

Na deze marteling ondergaan te hebben vertrokken we dan, op naar centraal station Stockholm! Gezien mijn trein pas om 11.07 ging en we op dusdanig achterlijke tijd op moesten staan waren we dus te vroeg op het station. Hèt moment om even het centrum van Stockholm in te duiken, hierbij de foto’s:

We gingen expres ruim om tijd terug naar het station, het mocht immers niet gebeuren dat we de trein zouden missen. Toen begon het gedonder. Een blonde bebrilde emo in skinnyjeans (wat vreemd dat die op uitwisseling naar Frankrijk is geweest) van YFU moest ons naar de juiste trein begeleiden… Dat kan niet goed gaan natuurlijk, en dat ging het dus ook niet. We hebben 2 rondjes rond het station gelopen ‘op weg naar het spoor’ en kwamen toen weer vrolijk op hetzelfde punt uit van waar we vertrokken. Toen zijn Marcel (een Duitse jongen) en ik zelf maar even op de bordjes gaan kijken en vonden we het gelijk, het had ook niet veel langer moeten duren of anders hadden ruim 10 mensen hun trein gemist. Na een sprintje kwamen we dus nog net op tijd voor onze trein en kon de reis naar de gastgezinnen beginnen. Ik moet zeggen… Zweedse treinen zijn luxe. Ze zitten een stuk comfortabeler dan de meeste Nederlandse en wat al helemaal geniaal is is dat je zelfs in de tweede klas standaard (werkende) stopcontacten bij je stoel hebt. Nadeel is dan weer dat internet optioneel is en dat YFU dat er uiteraard weer niet bij had gekocht. Ander nadeel is dat je hier in de trein vaste plaatsen hebt, ik snapte hier natuurlijk geen zak van en het duurde dan ook niet lang voor ik van m’n stoel getrapt werd omdat ik op de verkeerde zat.

Na 59 minuten reizen kwam ik dan aan in het prachtige stadje aan het Mälaren-meer: Västerås! De familie Holmlund stond al op me te wachten. Het gezin bestaat uit: Mijn gastpapa Tomas, mijn gastmama Ulrika en mijn gastbroertje Anton van 9. Ze hebben nog een zoon Jonas, maar die is momenteel met YFU op uitwisseling in Zuid-Afrika. Mijn eerste indruk van het gezin was heel positief, hele aardige en behulpzame mensen. Later bleek dat die indruk ook klopte. Vervolgens gingen we naar de wijk Kristiansborg waar ik dit nu zit te typen. Een hele nette wijk, alleen maar vrijstaande huizen, slechts 5 minuten van het centrum en toch heel rustig! Ik heb hier mijn eigen kamer gekregen (die eigenlijk van Jonas is die hier zijn surroundsysteem gelukkig heeft laten staan) en heb het tot nog toe prima naar mijn zin. Het gezin is niet gelovig en geeft me veel vrijheid, ik doe een poging daar geen misbruik van te maken.

Ik zal proberen jullie wekelijks op de hoogte te houden van mijn belevenissen hier.

Kusje!